تو اگر می دانستی چه زجری دارد

 خنجر از دست عزيزان خوردن

 از من خسته نمی پرسيدی

آه ای مرد چرا تنهايی.

_کماا

تو میتونی من و از پا درآری تو میتونی که اشکم در بیاری
فقط تویی که میتونی عزیزم منو عمری توی کما بزاری
تو میتونی که روحم رو بپاشی تو میتونی دوسم نداشته باشی
آره تویی که میتونی عزیزم بری لحظه ای یاد ما نباشی
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از دلم هواتو
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از من خاطرات و
تو میتونی نبینی خستگیمو
تو میتونی نفهمی بچگیمو
تو میتونی که نادیده بگیری
تمام لحظه های زندگیمو
بی وفایی تو خونته میدونم
میتونی بگذری اینم میدونم
میدونم میتونی بشنوی ساده
دل و حرمت هر چی هست میدونم
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از دلم هواتو
ولی خوب میدونی نمیتونی بگیری از من خاطرات و

 

نا آشنای کوچه ها             راه بلد خسته تنم

ناقوس غمناک صدا             تن به صلیب بسته منم

من از همین قبیله ام           قبیله عاشق پرست

عاشق این قبیله ام             عاشق می نخورده مست

نا آشنای کوچه ها                غریب کوچه ها نباش

وارث کوچه های تنگ             وارث دیوارم تو باش

غریبه از غروب و                    نا آشنا از کوچه هاست

مسافر تنهای شب                دلواپس این لحظه هاست

شب های غمگین قفس         دیگر نه پیش دیگر نه پس

پایان این قصه تو باش            ای آشنا ای همنفس

 

در سكوت مي توان نگاه را معنا كرد

و آن را با عشق به دل پيوند زد

مي توان بهار را به ديدار برگهاي خزان زده برد

و براي رازقي هاي اميد از عطر دوست داشتن گفت

مي خواهم سكوت كنم و تنها به حرف نگاهت گوش كنم.

شبی ازپشت یک تنهایی نمناک و بارانی

ترا با لهجه ی گل های

نیلوفر صدا کردم.

تمام شب برای با طراوت ماندن

باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم.

 

زندگی

چون گل سرخی است پر از برگ و پر از عطر و پر از خار
 

یادمان باشد اگر گل چیدیم

عطر و خار و گل و برگ همه همسایه دیوار به دیوار همند

 

 

عشق روزگار من ،تو بهترین نشانه ای

              تو باغ و گلشن منی ، تو بهترین بهانه ای

                            تو عشق جاودان من ، تو ماه آشیان من

                                       تو ساز من ، تو سوز من ، تو بهترین یگانه ای

                                                                 کلام دل حلاوتی ، پیام دل بشارتی

                                                                               به هر کجا که بنگرم ، تو بهترین جوانه ای

 

روي تخته سنگي نوشته شده بود: اگر جواني عاشق شد چه کند؟ من هم زير آن نوشتم: بايد صبر کند. براي بار دوم که از آنجا گذر کردم زير نوشته ي من کسي نوشته بود: اگر صبر نداشته باشد چه کند؟ من هم با بي حوصلگي نوشتم: بميرد بهتر است. براي بار سوم که از آنجا عبور مي کردم. انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد. اما زير تخته سنگ جواني را مرده يافت